In Kunming was ter ere van de dag van de arbeid een meerdaags cultureel festival aan de gang. Er was een enorme culinaire markt (welke idioot heeft ooit stinky tofu uitgevonden? bah!), muziek, en in de parken werd gedanst, toneel gespeeld en gezongen (de bedenker van stinky tofu is ook vast fan van Chinese opera). Verder hield China's oudste generatie de spieren soepel door middel van de meest grappige Tai Chi oefeningen. Voor veel mensen die we hebben gesproken was Kunming slechts een doorstop, voor ons was het een geweldige kennismaking met de bourgandische kanten van de Chinese cultuur. Op de foto een enthousiaste toeschouwer van een toneelstuk in het park.
De volgende bestemming was Dali, een plek waar traditioneel veel backpackers blijven hangen vanwege de overvloed aan Ganga. Toen we naar een menukaart stonden te kijken werden we benaderd door een vrouw in klederdracht (stuk voor stuk dealers in cognito) die vroeg of we niet wat weed wilden kopen - Maaike dacht echter iets anders te horen en antwoorde dat we zometeen misschien wel iets "to eat" wilden, waardoor we deze vrouw niet snel meer van ons afgeschud kregen :). In Dali hebben we heerlijk een dagje in de uitlaatgassen gefietst en zijn we weer de bergen in gegaan. Bovendien heeft Luuk zich gewaagd aan een potje Chinees schaken tegen de eigenaar van ons hostel. Uiteraard kansloos verloren, maar we werden wel meteen uitgenodigd om bij de familie aan te schuiven voor het avondeten.
Al onze wandelingen in de bergen waren niet enkel voor de lol: we konden namelijk wel wat training gebruiken voor de Tiger Leaping Gorge, een twee-daagse hike door een enorme kloof wat volgens onze reisgids zo'n plek is "where you probably wont, but could die". De hike was geweldig en qua gevaar viel het allemaal wel mee. We sliepen halverwege in het hostel met de praktische naam Halfway in een kamer met aan alle kanten ramen, waardoor we waker werden met uitzicht op het volgende "muurtje":
Na twee dagen hard werk was het tijd om het lichaam wat rust te geven en ons meer te concentreren op de geest: reden genoeg om verder te reizen naar het boedistische Shangri-la. Deze stad, vernoemd naar het boek Lost Horizon uit de jaren '30 (de stad is vernoemd naar een fictieve plaats om toerisme te genereren), ligt op de grens van Tibet en huist een van China's grootste boedistische kloosters. Van de stad zelf is door het toerisme niets authentieks meer over, en helaas werd het klooster net op Chinese wijze gerestaureerd: het middelste deel was te oud bevonden en met de grond gelijk gemaakt. In plaats daarvan stond nu een grote hijskraan. Toch was de stad het bezoeken waard: door de hoogte (+3100 meter) en de omgeving heeft de plek iets mystieks, en de landschappen die we zagen op de busrit heen en terug waren soms surrealistisch.
Onze laatste stop in Yunnan was Lijiang, een middeleeuws stadje wat bekend staat om zijn unieke architectuur en qua straatjes en vibe vergelijkbaar is met Brugge. We sliepen bij Mama Naxi, de eigenares van een hostel die zich door iedereen mama laat noemen, heel de dag schreeuwend rondloopt en continue ruzie met haar man heeft. Een hele ervaring, vooral omdat ook Luuk onderwerp van haar scheldkannonades werd: we vroegen ons af wat een supplement van ons treinkaartje betekende, maar aangezien niemand in China een woord Engels spreekt was onze vraag al snel "lost in translation" en dacht ze dat we wat geld terug wilden. Hiervoor kon ze geen begrip opbrengen, en alle verzoeningspogingen ten spijt werd Luuk en public de les geleerd. Bij het verlaten kregen we nog wel een banaan en een gelukspoppetje, dat dan weer wel. Op de foto een typische scene in China - lokale toeristen proberen je altijd stiekem op de foto te krijgen. Een enkeling vraagt toestemming, ziehier het resultaat als je instemt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten